İskenderun’da depremin ilk gününden beri canla başla çalışan tamamen gönüllülerden oluşan bu güzel ekibe ben de dahil oldum,bir süredir birlikte Hatay bölgesindeki birçok depremzede aileye ulaşıp,elimizden geldiğince yardımcı oluyoruz.Burada Gönüllü olarak gelmek isteyenler @idkolektif ile iletişime geçebilir.Burada yaptığımız işleri bir kez daha aşağıda sıralıyorum.
-Saha çalışması yapıp insanların ihtiyaçlarını belirleme
-Telefon ve sosyal medyadan bize ulaşan yardım taleplerini teyit etme
-Yardım tırlarını depoya yerleştirme
-Gelen yardımları gıda tekstil ilaç hijyen olarak ayrı ayrı muhafaza etme
-Belirlenen ihtiyaç sahiplerine ulaştırmak üzere yardım kolilerini hazırlama
-Hazırlanan kolileri adreslere araçlarla ulaştırma
-İnşaat mühendisi arkadaşlarımız evlerin hasar durumuna da bakıyor
-Yeni planlarımızdan biri bir çocuk ve kadın çalışma alanı oluşturmak(Psikolojik destek ve çocuk kreşi)
*Şunu da söylemek isterim ki burada gönüllü olan çoğu arkadaşımız da depremzede ve ailelerinden yakınlarından kayıpları var.Diyin ki insanın insandan başka çaresi olmadığından diyin ki beraber iyileşmek için buradalar, el ele, canla başla çalışıyorlar ilk günden beri.Başka şehirden gelen bizler gibi insanlar da var.Burada insana uzun dönemde hep ihtiyaç olacak.Beraber çok güzel işler yaptık,yapmaya da devam edeceğiz.Yaşasın insan dayanışması 🙏🌸
New week new style! @lcwaikiki ile yepyeni bir hafta yine birbirinden şık parçalar hem de her bedene uygun! Koleksiyonumuzu merak edenler #lcwaikiki nin sitesine girebilir ve online olarak kolaylıkla alışveriş yapabilirler. #plussize #büyükbeden #herbedendemoda #herbedendeşıklık #herbedendegüzellik
New week new style! @lcwaikiki ile yepyeni bir hafta yine birbirinden şık parçalar hem de her bedene uygun! Koleksiyonumuzu merak edenler #lcwaikiki nin sitesine girebilir ve online olarak kolaylıkla alışveriş yapabilirler. #plussize #büyükbeden #herbedendemoda #herbedendeşıklık #herbedendegüzellik
New week new style! @lcwaikiki ile yepyeni bir hafta yine birbirinden şık parçalar hem de her bedene uygun! Koleksiyonumuzu merak edenler #lcwaikiki nin sitesine girebilir ve online olarak kolaylıkla alışveriş yapabilirler. #plussize #büyükbeden #herbedendemoda #herbedendeşıklık #herbedendegüzellik
Nasıl tarif edilir bu his bilmiyorum…Göğsümün tam orta yerine koca koca şehirler oturdu.Nefes aldıkça yitirdiğimiz onca insanın acısı kalbime saplanıyor.Bu kalp ağrısı nasıl geçer?Geçer mi?Bilmiyorum.Bugün çok sevdiğim biri ‘Sanki bir parça koptu gitti,bir daha geri gelmeyecek gibi hissediyorum’dedi.Öyle bir şey işte…
Sabah uyanıp haberleri gördüğümde,hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım.Sonrasında orada olduğunu bildiğim,oralı olduğunu bildiğim insanlara ulaşmaya çalıştım bütün gün boyunca.Çok sevdiğim bir arkadaşımın ailesinin yaşadığı bina yıkılmış,apar topar yola çıkmışlar.Dua ediyorum onlara,tanıdığım tanımadığım yüzlerce insana ‘Ne olur bir şey olmasın.Ne olur sağ salim kavuşsun herkes ailesine,sevdiklerine.’Sonra,hayatımda hiç duymadığım kadar yardım çığılığı duyuyorum;televizyonda,sosyal medyada,her yerde…Elimden telefon düşmüyor.Kime nasıl ulaşabilirsem,elim nereye yeterse uğraşıyorum.Babalatv’yi Oğuzhan’ı arıyorum,ahbap,dağcı arkadaşlarım,arama kurtarmacı arkadaşlarım,oyuncu arkadaşlarımdan vinç operatörlerine kadar…Yetememe hissi,çaresizlik hissi büyüyor da büyüyor içimde.Günler geçtikçe ölen insaların sayısı artıyor.Nedenler,nasıl olurlar arasında boğuluyorum.Kötü haberler gelmeye devam ediyor dört bir yandan.Yola çıkan arkadaşım ‘Annemi kendi ellerimle çıkarttım’diyor.Attığı ses kaydını defalarca dinliyorum.Gerçek olmasın istiyorum.Ne olur bu yaşadıklarımızın hiçbiri gerçek olmasın.Sonra kafamı toplamaya çalışıyorum.Ne yapabilirim?Bu çaresizlik hissini ancak paylaşabilirim.Giderim belki birine sarılırım,derdini dinlerim,birine bir bardak su,yemek götürürüm,birilerine iyi gelirim belki diye çıkıyorum yola.Hatay’a varıyorum.Ah be güzel memleket sen bunca acıyı nasıl gömdün içine?Yıkılan binalar,enkazların başlarında ateş yakıp bekleyen insanlar,şehrin kokusu,toz duman…Arkadaşımın cenaze evine gidiyorum önce.Ben böyle güzel insanlar görmedim,nasıl ağarlayacaklarını şaşırıyorlar.’Ben sizin için geldim,siz ne olur rahat edin.Beni düşünmeyin.’diyorum ama sonradan anlıyorum ki buranın insanının kalbi kendinden büyükmüş.Öyle yüce gönüllü insanlarla tanıştım ki bağlandım ben onlara.Bundan başka bir şey diyemem.
Nasıl tarif edilir bu his bilmiyorum…Göğsümün tam orta yerine koca koca şehirler oturdu.Nefes aldıkça yitirdiğimiz onca insanın acısı kalbime saplanıyor.Bu kalp ağrısı nasıl geçer?Geçer mi?Bilmiyorum.Bugün çok sevdiğim biri ‘Sanki bir parça koptu gitti,bir daha geri gelmeyecek gibi hissediyorum’dedi.Öyle bir şey işte…
Sabah uyanıp haberleri gördüğümde,hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım.Sonrasında orada olduğunu bildiğim,oralı olduğunu bildiğim insanlara ulaşmaya çalıştım bütün gün boyunca.Çok sevdiğim bir arkadaşımın ailesinin yaşadığı bina yıkılmış,apar topar yola çıkmışlar.Dua ediyorum onlara,tanıdığım tanımadığım yüzlerce insana ‘Ne olur bir şey olmasın.Ne olur sağ salim kavuşsun herkes ailesine,sevdiklerine.’Sonra,hayatımda hiç duymadığım kadar yardım çığılığı duyuyorum;televizyonda,sosyal medyada,her yerde…Elimden telefon düşmüyor.Kime nasıl ulaşabilirsem,elim nereye yeterse uğraşıyorum.Babalatv’yi Oğuzhan’ı arıyorum,ahbap,dağcı arkadaşlarım,arama kurtarmacı arkadaşlarım,oyuncu arkadaşlarımdan vinç operatörlerine kadar…Yetememe hissi,çaresizlik hissi büyüyor da büyüyor içimde.Günler geçtikçe ölen insaların sayısı artıyor.Nedenler,nasıl olurlar arasında boğuluyorum.Kötü haberler gelmeye devam ediyor dört bir yandan.Yola çıkan arkadaşım ‘Annemi kendi ellerimle çıkarttım’diyor.Attığı ses kaydını defalarca dinliyorum.Gerçek olmasın istiyorum.Ne olur bu yaşadıklarımızın hiçbiri gerçek olmasın.Sonra kafamı toplamaya çalışıyorum.Ne yapabilirim?Bu çaresizlik hissini ancak paylaşabilirim.Giderim belki birine sarılırım,derdini dinlerim,birine bir bardak su,yemek götürürüm,birilerine iyi gelirim belki diye çıkıyorum yola.Hatay’a varıyorum.Ah be güzel memleket sen bunca acıyı nasıl gömdün içine?Yıkılan binalar,enkazların başlarında ateş yakıp bekleyen insanlar,şehrin kokusu,toz duman…Arkadaşımın cenaze evine gidiyorum önce.Ben böyle güzel insanlar görmedim,nasıl ağarlayacaklarını şaşırıyorlar.’Ben sizin için geldim,siz ne olur rahat edin.Beni düşünmeyin.’diyorum ama sonradan anlıyorum ki buranın insanının kalbi kendinden büyükmüş.Öyle yüce gönüllü insanlarla tanıştım ki bağlandım ben onlara.Bundan başka bir şey diyemem.
Nasıl tarif edilir bu his bilmiyorum…Göğsümün tam orta yerine koca koca şehirler oturdu.Nefes aldıkça yitirdiğimiz onca insanın acısı kalbime saplanıyor.Bu kalp ağrısı nasıl geçer?Geçer mi?Bilmiyorum.Bugün çok sevdiğim biri ‘Sanki bir parça koptu gitti,bir daha geri gelmeyecek gibi hissediyorum’dedi.Öyle bir şey işte…
Sabah uyanıp haberleri gördüğümde,hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım.Sonrasında orada olduğunu bildiğim,oralı olduğunu bildiğim insanlara ulaşmaya çalıştım bütün gün boyunca.Çok sevdiğim bir arkadaşımın ailesinin yaşadığı bina yıkılmış,apar topar yola çıkmışlar.Dua ediyorum onlara,tanıdığım tanımadığım yüzlerce insana ‘Ne olur bir şey olmasın.Ne olur sağ salim kavuşsun herkes ailesine,sevdiklerine.’Sonra,hayatımda hiç duymadığım kadar yardım çığılığı duyuyorum;televizyonda,sosyal medyada,her yerde…Elimden telefon düşmüyor.Kime nasıl ulaşabilirsem,elim nereye yeterse uğraşıyorum.Babalatv’yi Oğuzhan’ı arıyorum,ahbap,dağcı arkadaşlarım,arama kurtarmacı arkadaşlarım,oyuncu arkadaşlarımdan vinç operatörlerine kadar…Yetememe hissi,çaresizlik hissi büyüyor da büyüyor içimde.Günler geçtikçe ölen insaların sayısı artıyor.Nedenler,nasıl olurlar arasında boğuluyorum.Kötü haberler gelmeye devam ediyor dört bir yandan.Yola çıkan arkadaşım ‘Annemi kendi ellerimle çıkarttım’diyor.Attığı ses kaydını defalarca dinliyorum.Gerçek olmasın istiyorum.Ne olur bu yaşadıklarımızın hiçbiri gerçek olmasın.Sonra kafamı toplamaya çalışıyorum.Ne yapabilirim?Bu çaresizlik hissini ancak paylaşabilirim.Giderim belki birine sarılırım,derdini dinlerim,birine bir bardak su,yemek götürürüm,birilerine iyi gelirim belki diye çıkıyorum yola.Hatay’a varıyorum.Ah be güzel memleket sen bunca acıyı nasıl gömdün içine?Yıkılan binalar,enkazların başlarında ateş yakıp bekleyen insanlar,şehrin kokusu,toz duman…Arkadaşımın cenaze evine gidiyorum önce.Ben böyle güzel insanlar görmedim,nasıl ağarlayacaklarını şaşırıyorlar.’Ben sizin için geldim,siz ne olur rahat edin.Beni düşünmeyin.’diyorum ama sonradan anlıyorum ki buranın insanının kalbi kendinden büyükmüş.Öyle yüce gönüllü insanlarla tanıştım ki bağlandım ben onlara.Bundan başka bir şey diyemem.
Nasıl tarif edilir bu his bilmiyorum…Göğsümün tam orta yerine koca koca şehirler oturdu.Nefes aldıkça yitirdiğimiz onca insanın acısı kalbime saplanıyor.Bu kalp ağrısı nasıl geçer?Geçer mi?Bilmiyorum.Bugün çok sevdiğim biri ‘Sanki bir parça koptu gitti,bir daha geri gelmeyecek gibi hissediyorum’dedi.Öyle bir şey işte…
Sabah uyanıp haberleri gördüğümde,hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım.Sonrasında orada olduğunu bildiğim,oralı olduğunu bildiğim insanlara ulaşmaya çalıştım bütün gün boyunca.Çok sevdiğim bir arkadaşımın ailesinin yaşadığı bina yıkılmış,apar topar yola çıkmışlar.Dua ediyorum onlara,tanıdığım tanımadığım yüzlerce insana ‘Ne olur bir şey olmasın.Ne olur sağ salim kavuşsun herkes ailesine,sevdiklerine.’Sonra,hayatımda hiç duymadığım kadar yardım çığılığı duyuyorum;televizyonda,sosyal medyada,her yerde…Elimden telefon düşmüyor.Kime nasıl ulaşabilirsem,elim nereye yeterse uğraşıyorum.Babalatv’yi Oğuzhan’ı arıyorum,ahbap,dağcı arkadaşlarım,arama kurtarmacı arkadaşlarım,oyuncu arkadaşlarımdan vinç operatörlerine kadar…Yetememe hissi,çaresizlik hissi büyüyor da büyüyor içimde.Günler geçtikçe ölen insaların sayısı artıyor.Nedenler,nasıl olurlar arasında boğuluyorum.Kötü haberler gelmeye devam ediyor dört bir yandan.Yola çıkan arkadaşım ‘Annemi kendi ellerimle çıkarttım’diyor.Attığı ses kaydını defalarca dinliyorum.Gerçek olmasın istiyorum.Ne olur bu yaşadıklarımızın hiçbiri gerçek olmasın.Sonra kafamı toplamaya çalışıyorum.Ne yapabilirim?Bu çaresizlik hissini ancak paylaşabilirim.Giderim belki birine sarılırım,derdini dinlerim,birine bir bardak su,yemek götürürüm,birilerine iyi gelirim belki diye çıkıyorum yola.Hatay’a varıyorum.Ah be güzel memleket sen bunca acıyı nasıl gömdün içine?Yıkılan binalar,enkazların başlarında ateş yakıp bekleyen insanlar,şehrin kokusu,toz duman…Arkadaşımın cenaze evine gidiyorum önce.Ben böyle güzel insanlar görmedim,nasıl ağarlayacaklarını şaşırıyorlar.’Ben sizin için geldim,siz ne olur rahat edin.Beni düşünmeyin.’diyorum ama sonradan anlıyorum ki buranın insanının kalbi kendinden büyükmüş.Öyle yüce gönüllü insanlarla tanıştım ki bağlandım ben onlara.Bundan başka bir şey diyemem.
Nasıl tarif edilir bu his bilmiyorum…Göğsümün tam orta yerine koca koca şehirler oturdu.Nefes aldıkça yitirdiğimiz onca insanın acısı kalbime saplanıyor.Bu kalp ağrısı nasıl geçer?Geçer mi?Bilmiyorum.Bugün çok sevdiğim biri ‘Sanki bir parça koptu gitti,bir daha geri gelmeyecek gibi hissediyorum’dedi.Öyle bir şey işte…
Sabah uyanıp haberleri gördüğümde,hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım.Sonrasında orada olduğunu bildiğim,oralı olduğunu bildiğim insanlara ulaşmaya çalıştım bütün gün boyunca.Çok sevdiğim bir arkadaşımın ailesinin yaşadığı bina yıkılmış,apar topar yola çıkmışlar.Dua ediyorum onlara,tanıdığım tanımadığım yüzlerce insana ‘Ne olur bir şey olmasın.Ne olur sağ salim kavuşsun herkes ailesine,sevdiklerine.’Sonra,hayatımda hiç duymadığım kadar yardım çığılığı duyuyorum;televizyonda,sosyal medyada,her yerde…Elimden telefon düşmüyor.Kime nasıl ulaşabilirsem,elim nereye yeterse uğraşıyorum.Babalatv’yi Oğuzhan’ı arıyorum,ahbap,dağcı arkadaşlarım,arama kurtarmacı arkadaşlarım,oyuncu arkadaşlarımdan vinç operatörlerine kadar…Yetememe hissi,çaresizlik hissi büyüyor da büyüyor içimde.Günler geçtikçe ölen insaların sayısı artıyor.Nedenler,nasıl olurlar arasında boğuluyorum.Kötü haberler gelmeye devam ediyor dört bir yandan.Yola çıkan arkadaşım ‘Annemi kendi ellerimle çıkarttım’diyor.Attığı ses kaydını defalarca dinliyorum.Gerçek olmasın istiyorum.Ne olur bu yaşadıklarımızın hiçbiri gerçek olmasın.Sonra kafamı toplamaya çalışıyorum.Ne yapabilirim?Bu çaresizlik hissini ancak paylaşabilirim.Giderim belki birine sarılırım,derdini dinlerim,birine bir bardak su,yemek götürürüm,birilerine iyi gelirim belki diye çıkıyorum yola.Hatay’a varıyorum.Ah be güzel memleket sen bunca acıyı nasıl gömdün içine?Yıkılan binalar,enkazların başlarında ateş yakıp bekleyen insanlar,şehrin kokusu,toz duman…Arkadaşımın cenaze evine gidiyorum önce.Ben böyle güzel insanlar görmedim,nasıl ağarlayacaklarını şaşırıyorlar.’Ben sizin için geldim,siz ne olur rahat edin.Beni düşünmeyin.’diyorum ama sonradan anlıyorum ki buranın insanının kalbi kendinden büyükmüş.Öyle yüce gönüllü insanlarla tanıştım ki bağlandım ben onlara.Bundan başka bir şey diyemem.
Nasıl tarif edilir bu his bilmiyorum…Göğsümün tam orta yerine koca koca şehirler oturdu.Nefes aldıkça yitirdiğimiz onca insanın acısı kalbime saplanıyor.Bu kalp ağrısı nasıl geçer?Geçer mi?Bilmiyorum.Bugün çok sevdiğim biri ‘Sanki bir parça koptu gitti,bir daha geri gelmeyecek gibi hissediyorum’dedi.Öyle bir şey işte…
Sabah uyanıp haberleri gördüğümde,hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım.Sonrasında orada olduğunu bildiğim,oralı olduğunu bildiğim insanlara ulaşmaya çalıştım bütün gün boyunca.Çok sevdiğim bir arkadaşımın ailesinin yaşadığı bina yıkılmış,apar topar yola çıkmışlar.Dua ediyorum onlara,tanıdığım tanımadığım yüzlerce insana ‘Ne olur bir şey olmasın.Ne olur sağ salim kavuşsun herkes ailesine,sevdiklerine.’Sonra,hayatımda hiç duymadığım kadar yardım çığılığı duyuyorum;televizyonda,sosyal medyada,her yerde…Elimden telefon düşmüyor.Kime nasıl ulaşabilirsem,elim nereye yeterse uğraşıyorum.Babalatv’yi Oğuzhan’ı arıyorum,ahbap,dağcı arkadaşlarım,arama kurtarmacı arkadaşlarım,oyuncu arkadaşlarımdan vinç operatörlerine kadar…Yetememe hissi,çaresizlik hissi büyüyor da büyüyor içimde.Günler geçtikçe ölen insaların sayısı artıyor.Nedenler,nasıl olurlar arasında boğuluyorum.Kötü haberler gelmeye devam ediyor dört bir yandan.Yola çıkan arkadaşım ‘Annemi kendi ellerimle çıkarttım’diyor.Attığı ses kaydını defalarca dinliyorum.Gerçek olmasın istiyorum.Ne olur bu yaşadıklarımızın hiçbiri gerçek olmasın.Sonra kafamı toplamaya çalışıyorum.Ne yapabilirim?Bu çaresizlik hissini ancak paylaşabilirim.Giderim belki birine sarılırım,derdini dinlerim,birine bir bardak su,yemek götürürüm,birilerine iyi gelirim belki diye çıkıyorum yola.Hatay’a varıyorum.Ah be güzel memleket sen bunca acıyı nasıl gömdün içine?Yıkılan binalar,enkazların başlarında ateş yakıp bekleyen insanlar,şehrin kokusu,toz duman…Arkadaşımın cenaze evine gidiyorum önce.Ben böyle güzel insanlar görmedim,nasıl ağarlayacaklarını şaşırıyorlar.’Ben sizin için geldim,siz ne olur rahat edin.Beni düşünmeyin.’diyorum ama sonradan anlıyorum ki buranın insanının kalbi kendinden büyükmüş.Öyle yüce gönüllü insanlarla tanıştım ki bağlandım ben onlara.Bundan başka bir şey diyemem.
AHİMSA: Genel anlamıyla herhangi bir canlıya zarar vermemek,yaralamamak,incitmemek üzerine bir şiddetsizlik ilkesidir.Çok boyutlu bir kavram olan Ahimsa özetle hiçbir canlıya zarar vermeden,kötülüğe karşı zora başvurmadan dayanmak,barıştan,sevgiden yana olmak şeklinde bir ahlaki görüştür.’Başka bir canlıya zarar vermek kendine zarar vermektir.’2023’ün ilk paylaşımı bu olsun.Bütün şiddet haberlerine inat bu yıldan en büyük isteğim kalplerimize merhamet🙏❤️🌸 Ah şu sevgiyi bir kere hissetseniz şu canlara kıyabilir misiniz? Eridim bittim,böyle bir şey olabilir mi?Şunların tipine bakın☺️🫠
Boş boş bakıyorum ama burdayım
“I smile, now, thinking: we all like to think we are important enough to need psychiatrists.”
📸 @tuyunju
Benim küçük sevgilim,siyah beyaz prensim,pembe burunlum,büyücüm gitti…O ilanı görüp sana aşık olmuşum iyi ki!Ailemizin en hassas,en narin,en melek bebeğiydin.Benan’ı favori insanın seçmiştin ve onu hepimizden başka sevmiştin.Öyle güzel sevdin ki bizi hayatta herhangi birşeyle karşılaştırılamaz bu sevgi.Hiçbir insanın bana veremeyeceği bir güven,sevgi,şefkat ve nice öğretiler kattın hayatıma.Şimdi sen yoksun dünya daha da bombok bir yer olacak.Yokluğuna alışmak zor.Gözlerimi kapatıyorum ve seni hayal ediyorum.Toprağına kar yağıyor şimdi,bembeyaz tüylerin toprağa karışıyor,başındaki ağaçla bütünleşiceksin ve kim bilir bir gün bir yerlerde tekrar karşılaşacağız.Hep o zarif ve bilge halinle kalbimde olacaksın,Seni seviyorum Korsan🖤
Benim küçük sevgilim,siyah beyaz prensim,pembe burunlum,büyücüm gitti…O ilanı görüp sana aşık olmuşum iyi ki!Ailemizin en hassas,en narin,en melek bebeğiydin.Benan’ı favori insanın seçmiştin ve onu hepimizden başka sevmiştin.Öyle güzel sevdin ki bizi hayatta herhangi birşeyle karşılaştırılamaz bu sevgi.Hiçbir insanın bana veremeyeceği bir güven,sevgi,şefkat ve nice öğretiler kattın hayatıma.Şimdi sen yoksun dünya daha da bombok bir yer olacak.Yokluğuna alışmak zor.Gözlerimi kapatıyorum ve seni hayal ediyorum.Toprağına kar yağıyor şimdi,bembeyaz tüylerin toprağa karışıyor,başındaki ağaçla bütünleşiceksin ve kim bilir bir gün bir yerlerde tekrar karşılaşacağız.Hep o zarif ve bilge halinle kalbimde olacaksın,Seni seviyorum Korsan🖤
Benim küçük sevgilim,siyah beyaz prensim,pembe burunlum,büyücüm gitti…O ilanı görüp sana aşık olmuşum iyi ki!Ailemizin en hassas,en narin,en melek bebeğiydin.Benan’ı favori insanın seçmiştin ve onu hepimizden başka sevmiştin.Öyle güzel sevdin ki bizi hayatta herhangi birşeyle karşılaştırılamaz bu sevgi.Hiçbir insanın bana veremeyeceği bir güven,sevgi,şefkat ve nice öğretiler kattın hayatıma.Şimdi sen yoksun dünya daha da bombok bir yer olacak.Yokluğuna alışmak zor.Gözlerimi kapatıyorum ve seni hayal ediyorum.Toprağına kar yağıyor şimdi,bembeyaz tüylerin toprağa karışıyor,başındaki ağaçla bütünleşiceksin ve kim bilir bir gün bir yerlerde tekrar karşılaşacağız.Hep o zarif ve bilge halinle kalbimde olacaksın,Seni seviyorum Korsan🖤
Benim küçük sevgilim,siyah beyaz prensim,pembe burunlum,büyücüm gitti…O ilanı görüp sana aşık olmuşum iyi ki!Ailemizin en hassas,en narin,en melek bebeğiydin.Benan’ı favori insanın seçmiştin ve onu hepimizden başka sevmiştin.Öyle güzel sevdin ki bizi hayatta herhangi birşeyle karşılaştırılamaz bu sevgi.Hiçbir insanın bana veremeyeceği bir güven,sevgi,şefkat ve nice öğretiler kattın hayatıma.Şimdi sen yoksun dünya daha da bombok bir yer olacak.Yokluğuna alışmak zor.Gözlerimi kapatıyorum ve seni hayal ediyorum.Toprağına kar yağıyor şimdi,bembeyaz tüylerin toprağa karışıyor,başındaki ağaçla bütünleşiceksin ve kim bilir bir gün bir yerlerde tekrar karşılaşacağız.Hep o zarif ve bilge halinle kalbimde olacaksın,Seni seviyorum Korsan🖤
Benim küçük sevgilim,siyah beyaz prensim,pembe burunlum,büyücüm gitti…O ilanı görüp sana aşık olmuşum iyi ki!Ailemizin en hassas,en narin,en melek bebeğiydin.Benan’ı favori insanın seçmiştin ve onu hepimizden başka sevmiştin.Öyle güzel sevdin ki bizi hayatta herhangi birşeyle karşılaştırılamaz bu sevgi.Hiçbir insanın bana veremeyeceği bir güven,sevgi,şefkat ve nice öğretiler kattın hayatıma.Şimdi sen yoksun dünya daha da bombok bir yer olacak.Yokluğuna alışmak zor.Gözlerimi kapatıyorum ve seni hayal ediyorum.Toprağına kar yağıyor şimdi,bembeyaz tüylerin toprağa karışıyor,başındaki ağaçla bütünleşiceksin ve kim bilir bir gün bir yerlerde tekrar karşılaşacağız.Hep o zarif ve bilge halinle kalbimde olacaksın,Seni seviyorum Korsan🖤
Benim küçük sevgilim,siyah beyaz prensim,pembe burunlum,büyücüm gitti…O ilanı görüp sana aşık olmuşum iyi ki!Ailemizin en hassas,en narin,en melek bebeğiydin.Benan’ı favori insanın seçmiştin ve onu hepimizden başka sevmiştin.Öyle güzel sevdin ki bizi hayatta herhangi birşeyle karşılaştırılamaz bu sevgi.Hiçbir insanın bana veremeyeceği bir güven,sevgi,şefkat ve nice öğretiler kattın hayatıma.Şimdi sen yoksun dünya daha da bombok bir yer olacak.Yokluğuna alışmak zor.Gözlerimi kapatıyorum ve seni hayal ediyorum.Toprağına kar yağıyor şimdi,bembeyaz tüylerin toprağa karışıyor,başındaki ağaçla bütünleşiceksin ve kim bilir bir gün bir yerlerde tekrar karşılaşacağız.Hep o zarif ve bilge halinle kalbimde olacaksın,Seni seviyorum Korsan🖤
Benim küçük sevgilim,siyah beyaz prensim,pembe burunlum,büyücüm gitti…O ilanı görüp sana aşık olmuşum iyi ki!Ailemizin en hassas,en narin,en melek bebeğiydin.Benan’ı favori insanın seçmiştin ve onu hepimizden başka sevmiştin.Öyle güzel sevdin ki bizi hayatta herhangi birşeyle karşılaştırılamaz bu sevgi.Hiçbir insanın bana veremeyeceği bir güven,sevgi,şefkat ve nice öğretiler kattın hayatıma.Şimdi sen yoksun dünya daha da bombok bir yer olacak.Yokluğuna alışmak zor.Gözlerimi kapatıyorum ve seni hayal ediyorum.Toprağına kar yağıyor şimdi,bembeyaz tüylerin toprağa karışıyor,başındaki ağaçla bütünleşiceksin ve kim bilir bir gün bir yerlerde tekrar karşılaşacağız.Hep o zarif ve bilge halinle kalbimde olacaksın,Seni seviyorum Korsan🖤
Benim küçük sevgilim,siyah beyaz prensim,pembe burunlum,büyücüm gitti…O ilanı görüp sana aşık olmuşum iyi ki!Ailemizin en hassas,en narin,en melek bebeğiydin.Benan’ı favori insanın seçmiştin ve onu hepimizden başka sevmiştin.Öyle güzel sevdin ki bizi hayatta herhangi birşeyle karşılaştırılamaz bu sevgi.Hiçbir insanın bana veremeyeceği bir güven,sevgi,şefkat ve nice öğretiler kattın hayatıma.Şimdi sen yoksun dünya daha da bombok bir yer olacak.Yokluğuna alışmak zor.Gözlerimi kapatıyorum ve seni hayal ediyorum.Toprağına kar yağıyor şimdi,bembeyaz tüylerin toprağa karışıyor,başındaki ağaçla bütünleşiceksin ve kim bilir bir gün bir yerlerde tekrar karşılaşacağız.Hep o zarif ve bilge halinle kalbimde olacaksın,Seni seviyorum Korsan🖤
