Deniz Uğur Instagram – Bu fotoğraf pandemi günlerinden. O gün birkaç saat açık havada dolaşmamıza izin vardı, yürüyüşe çıkmıştım. Annem yüksek risk grubunda olduğu için yazlığa kaçmıştı. Çocuklar online eğitim alıyordu. Dizi çekimlerimiz durmuştu. Distopik bir filmin içinde gibiydim. Duygusal açıdan kendimi yapayalnız hissediyordum. Sonraki günlerde, elimin altında üç tane Kur’an meali olduğunu hatırladım. Çevirileri birbiriyle karşılaştırarak özüne daha çok yaklaşabileceğimi düşündüm. Bu kadar boş vakti bir daha kolay kolay bulamayacağımı düşündüm. Her gün, ayet ayet okuyup, sûre adlarının anlamını dahi derinlemesine araştırarak, el yazısıyla notlar alıp karşılaştırarak, düşünerek, saatlerce okudum. O günlerde yazdığım yüzlerce sayfalık notlara dönüp her baktığımda, yalnızlık hissinden nasıl kurtulduğumu, kendimi nasıl güvende hissetmeye başladığımı, nasıl umutla dolduğumu ve sonraki haftalarda sete döndüğümde yönetmenimizin yanıma gelip “sen karantina sırasında kendine ne yaptın, niye yüzün böyle parlıyor” diye sorduğunu hatırlarım. Kısa bir süre sonra, hayatımın tamamen değişeceğini bilmiyordum tabii ama eşimle yakalayacağım mutluluğu his olarak içimde duymaya başlamıştım. Bilinçaltımda birşeylerin değiştiğini fark ediyordum ama bunu kimseye tarif edemiyordum. Yaşamayan anlamaz. Önceden, yaşadığım hayal kırıklıklarından dolayı erkeklere karşı çok ön yargılı hâle gelmiştim. “Herkes hırslarının peşinde koşuyor, beni kim anlayacak, iç dünyamı kiminle paylaşabilirim ki” derdim. Sonra, âniden… Gerçekten çok kısa bir süre sonra ve çok hızlı bir şekilde can yoldaşıma, eşime kavuştum. Üstelik onu yıllardır tanıdığım halde… Sanki daha önce göremezken, gözümdeki perde kalkmış ve onunla yeniden tanışmışım gibi oldu. Kendi hikâyemi şimdi sizinle paylaşmak istedim çünkü biliyorum, insânî olarak çok hırpalandığımız bu süreçte hepimizin kendini yeniden iyi hissetmeye ve umuda ihtiyacı var. Bir mucize olmasını istiyoruz. Dün, canlı yayında eşimin konuşmasını dinlerken yeniden aydınlandım… Mucize hep bizi bekliyor. Sadece okumamız gerek. Tevekkülü hatırlamamız. Gönül gözümüz hiç kapanmasın, umutlarımız yeniden yeşersin, hayallerimiz gerçeklesin diye. Hep iyiler kazansın diye. O, bize yol gösterir❤️