.
“Uncut “
فاش می گویم و از گفته ی خود دلشادم
بنده ی عشقم و از هر دو جهان آزادم!
گفت و گویی مفصل از همه ی فصل های زندگی من تا امروز ؛ سپاس از جناب امیر قاسمی
@alireza_amirghassemi
برنامه آنکات به زودی از طپش 📺
🌱 fresh fresh fresh 🧊🍦
Ending of 2023
🎒✨
Ending of 2023
🎒✨
Ending of 2023
🎒✨
Ending of 2023
🎒✨
Ending of 2023
🎒✨
Ending of 2023
🎒✨
Ending of 2023
🎒✨
✨🤖
✨🤖
بعد از یک هفته سلام☀️👋🏼🌱
بازگشت شکوهمندانه ی خودمو به روتین تبریک می گم ☺️
«با من ورزش کن» به قسمت سوم رسید می تونید باهاش تمرین کنید
لینک کانال رو در بیو گذاشتم؛ subscribe فراموش نشه 👽
یادمون هم باشه، باور هر آدم همه چیزشه… مراقب باور هاتون باشید…
باور خیلی مهمه… خیلیییییی🤖
Music by @gokhanyegin 🎶
🌅
.
“حتی اگر تنها یک زن از میان ما بماند که بر قبر شما برقصد؛ ما پیروز شده ایم”
سلام
مدت طولانی بود که راجع به ایران و وقایع یک سال و اندی پیش ساکت بودم
چرا که خود مشغول ترمیم زخم ها و جراحت هایی بودم که از سنت ،فرهنگ, سیستم آموزشی و حاکمیت بر پیکر و روانم از کودکی نقش بسته بود .
حال که به لطف دووری هرچه بیشتر از فضای مسمومی که در آن آلوده شده بودم، مشغول بازگردانی سلامت و آرامش نسبی خویش هستم؛
لازم می دانم همچون پارسال، تا جایی که در توانم هست ،باشم و بنویسم!!!
و به عهد خویش در مواجهه با فراموشی های احتمالی پایبند بمانم
در دوران جنبش و اعتراضات این جمله «ما هرگز به عقب باز نمی گردیم»به وفور تکرار می شد
اما خاصیت زمان در طبیعت، فراموشی است!
به هیچ کس نمی شود من الباب زندگی کردن خرده گرفت، چرا که زندگی و حق حیات از اساسی ترین خواسته های ما بوده و هست و خواهد بود
اصلا ما به زعم هستی خواهی، رو به روی مرگ و نیستی قیام کرده ایم!
جهاد ادامه دارد و تا پیروزی ما همچنان ایستاده ایم!
باز می نویسم: حتی اگر تنها یک زن از میان ما بماند که بر قبر شما برقصد؛ ما پیروز شده ایم
هزاران، خبرنگار،هنرمند و فعالان اجتماعی که خارج و یا داخل مرز ها هزینه های گزاف و حکم های سنگین بابت حق طلبی پرداخت کرده اند و می کنند…
چه بسیار جوانانی که با دستان خالی به میدان آمدند و رو به روی سیاهان و زره پوشان سینه سپر کردند و حق طبیعی خویش را طلب کردند و کشته شدند…
چه عزیزانی که چشم های شان را گرو ی این راه گذاشتند؛
چه بی گناهانی که اعدام شدند…
و چه انتظاری که بسیار از آنها که سکوت نکردند، در گوشه ی بند های انفرادی و عمومی می کشند…
چند صد خانواده که یک سال و اندی است همه ی شب ها از جای خالی عزیزان کشته شده یا در بند شان برایشان یلداست و بی انتها…
هرگز فراموش نمی شوند و راهشان ادامه دارد!!!
و اما آنها که ماندند…
ما ها که مانده ایم؛ این سمت مرز یا داخل
ما چه کنیم؟!
در این دوران دریافتم که هر فرد در ابتدا مسئول مراقبت و حفظ سلامت جسمانی و روانی خویش است
که مهم ترین اقدام در جهت آزادی خواهی چه بسا که همین باشد!
زیرا که یک روح آزاده در یک تن سلامت، خود نوید فردایی بهتر را می دهد و آنچه برای آزادی فردی و جمعی نیاز است را عملی خواهد کرد
مراقب خودتان ، خودمان و اطرافیان مان باشیم!
زن، زندگی، آزادی
زمستان 1402
ریحانه پارسا
.
“حتی اگر تنها یک زن از میان ما بماند که بر قبر شما برقصد؛ ما پیروز شده ایم”
سلام
مدت طولانی بود که راجع به ایران و وقایع یک سال و اندی پیش ساکت بودم
چرا که خود مشغول ترمیم زخم ها و جراحت هایی بودم که از سنت ،فرهنگ, سیستم آموزشی و حاکمیت بر پیکر و روانم از کودکی نقش بسته بود .
حال که به لطف دووری هرچه بیشتر از فضای مسمومی که در آن آلوده شده بودم، مشغول بازگردانی سلامت و آرامش نسبی خویش هستم؛
لازم می دانم همچون پارسال، تا جایی که در توانم هست ،باشم و بنویسم!!!
و به عهد خویش در مواجهه با فراموشی های احتمالی پایبند بمانم
در دوران جنبش و اعتراضات این جمله «ما هرگز به عقب باز نمی گردیم»به وفور تکرار می شد
اما خاصیت زمان در طبیعت، فراموشی است!
به هیچ کس نمی شود من الباب زندگی کردن خرده گرفت، چرا که زندگی و حق حیات از اساسی ترین خواسته های ما بوده و هست و خواهد بود
اصلا ما به زعم هستی خواهی، رو به روی مرگ و نیستی قیام کرده ایم!
جهاد ادامه دارد و تا پیروزی ما همچنان ایستاده ایم!
باز می نویسم: حتی اگر تنها یک زن از میان ما بماند که بر قبر شما برقصد؛ ما پیروز شده ایم
هزاران، خبرنگار،هنرمند و فعالان اجتماعی که خارج و یا داخل مرز ها هزینه های گزاف و حکم های سنگین بابت حق طلبی پرداخت کرده اند و می کنند…
چه بسیار جوانانی که با دستان خالی به میدان آمدند و رو به روی سیاهان و زره پوشان سینه سپر کردند و حق طبیعی خویش را طلب کردند و کشته شدند…
چه عزیزانی که چشم های شان را گرو ی این راه گذاشتند؛
چه بی گناهانی که اعدام شدند…
و چه انتظاری که بسیار از آنها که سکوت نکردند، در گوشه ی بند های انفرادی و عمومی می کشند…
چند صد خانواده که یک سال و اندی است همه ی شب ها از جای خالی عزیزان کشته شده یا در بند شان برایشان یلداست و بی انتها…
هرگز فراموش نمی شوند و راهشان ادامه دارد!!!
و اما آنها که ماندند…
ما ها که مانده ایم؛ این سمت مرز یا داخل
ما چه کنیم؟!
در این دوران دریافتم که هر فرد در ابتدا مسئول مراقبت و حفظ سلامت جسمانی و روانی خویش است
که مهم ترین اقدام در جهت آزادی خواهی چه بسا که همین باشد!
زیرا که یک روح آزاده در یک تن سلامت، خود نوید فردایی بهتر را می دهد و آنچه برای آزادی فردی و جمعی نیاز است را عملی خواهد کرد
مراقب خودتان ، خودمان و اطرافیان مان باشیم!
زن، زندگی، آزادی
زمستان 1402
ریحانه پارسا
.
“حتی اگر تنها یک زن از میان ما بماند که بر قبر شما برقصد؛ ما پیروز شده ایم”
سلام
مدت طولانی بود که راجع به ایران و وقایع یک سال و اندی پیش ساکت بودم
چرا که خود مشغول ترمیم زخم ها و جراحت هایی بودم که از سنت ،فرهنگ, سیستم آموزشی و حاکمیت بر پیکر و روانم از کودکی نقش بسته بود .
حال که به لطف دووری هرچه بیشتر از فضای مسمومی که در آن آلوده شده بودم، مشغول بازگردانی سلامت و آرامش نسبی خویش هستم؛
لازم می دانم همچون پارسال، تا جایی که در توانم هست ،باشم و بنویسم!!!
و به عهد خویش در مواجهه با فراموشی های احتمالی پایبند بمانم
در دوران جنبش و اعتراضات این جمله «ما هرگز به عقب باز نمی گردیم»به وفور تکرار می شد
اما خاصیت زمان در طبیعت، فراموشی است!
به هیچ کس نمی شود من الباب زندگی کردن خرده گرفت، چرا که زندگی و حق حیات از اساسی ترین خواسته های ما بوده و هست و خواهد بود
اصلا ما به زعم هستی خواهی، رو به روی مرگ و نیستی قیام کرده ایم!
جهاد ادامه دارد و تا پیروزی ما همچنان ایستاده ایم!
باز می نویسم: حتی اگر تنها یک زن از میان ما بماند که بر قبر شما برقصد؛ ما پیروز شده ایم
هزاران، خبرنگار،هنرمند و فعالان اجتماعی که خارج و یا داخل مرز ها هزینه های گزاف و حکم های سنگین بابت حق طلبی پرداخت کرده اند و می کنند…
چه بسیار جوانانی که با دستان خالی به میدان آمدند و رو به روی سیاهان و زره پوشان سینه سپر کردند و حق طبیعی خویش را طلب کردند و کشته شدند…
چه عزیزانی که چشم های شان را گرو ی این راه گذاشتند؛
چه بی گناهانی که اعدام شدند…
و چه انتظاری که بسیار از آنها که سکوت نکردند، در گوشه ی بند های انفرادی و عمومی می کشند…
چند صد خانواده که یک سال و اندی است همه ی شب ها از جای خالی عزیزان کشته شده یا در بند شان برایشان یلداست و بی انتها…
هرگز فراموش نمی شوند و راهشان ادامه دارد!!!
و اما آنها که ماندند…
ما ها که مانده ایم؛ این سمت مرز یا داخل
ما چه کنیم؟!
در این دوران دریافتم که هر فرد در ابتدا مسئول مراقبت و حفظ سلامت جسمانی و روانی خویش است
که مهم ترین اقدام در جهت آزادی خواهی چه بسا که همین باشد!
زیرا که یک روح آزاده در یک تن سلامت، خود نوید فردایی بهتر را می دهد و آنچه برای آزادی فردی و جمعی نیاز است را عملی خواهد کرد
مراقب خودتان ، خودمان و اطرافیان مان باشیم!
زن، زندگی، آزادی
زمستان 1402
ریحانه پارسا
