Masih Alinejad Instagram – ‏هزار بار به این عکس نگاه کنم، باز هم کم است. هر بار که نگاه کردم قلبم پر کشید برای مادرم که دارد آن گوشه راه می‌رود و حواسش به گوشه گوشه‌ی آن خانه است. به زاویه سرش نگاه کنید، سرش را که کامل‌تر برگرداند شاید ببینید چه قدرتی دارد چشمهای مهربانش که من و تمام باغ پشتی آن خانه را در کنترل خودش دارد. قلبم پر کشید برای راه رفتنش، جایی که اصلا حرف هم نزنیم، ولی همین که بدانم نزدیکم است، همینقدر نزدیک. دلم پر کشید برای خاکی که بر آن زانو زدم، برای جوجه‌هایی که انگار همه کسانم بودند، برای لباس تاناکورایی که آقاجان از شهر، بار موتورسیکلت میکرد و به قُمیکلا می‌آورد و من با چه ذوقی آنها را می‌پوشیدم تا به خیال خودم ‌، خوش‌لباس ترین دخترِ روستا باشم. برادرم می‌گفت با لباس‌های تاناکورایی انقدر نرو اینور اونور پُز نده، شاید مال یکی از بچه‌ شهری‌هایی باشد که توی روستا یا مدرسه جلویت سبز می‌شوند و یهو لباس‌شان را بشناسند. می‌گفتم‌ «نگران نباش این تاناکورایی ها همه از خارج آمده». چقدر دلم برای بوی همان لباس و همان خاک و همان خانه که ایران من است تنگ شده. ممنونم از تک تک شما که این عکس را دست به دست کردید اما شاید ندانید آدم چه قدرتی می‌گیرد از غرق شدن در زیبایی‌های محضی که در یک قاب عکس قدیمی از دیروزش به چشم می‌آید. دیروزی که برای همیشه بخشی از حال و آینده تو خواهد ماند. برخی اوقات دشمنان تو، خاصه اگر زن باشی، خاصه اگر زنِ بلندصدایی باشی، دقیقا به نقطه قوت تو حمله میکنند، تا آن را از تو بگیرند. آنها نخواهند توانست، قدرت این تصویر را از من بگیرند، این تصویر همواره و همیشه با من است. چون ایرانِ من است. ‏امضا: معصومه علینژادِ قمیکلا ‏❤️🌻❤️