Sinir içinde bir adam..🤘🏾 bu akşam @guldurguldur yeni bölüm @showtv de.. ✂️: @budaktuna
Güzel annemiz.. canımız ♥️ iyi ki doğdun sen..seni çok seviyoruz.. iyi ki doğmuşsun da herkes beni tanıma fırsatı bulm… falnbdnfnfn 🪬 @ftv1967
Güzel annemiz.. canımız ♥️ iyi ki doğdun sen..seni çok seviyoruz.. iyi ki doğmuşsun da herkes beni tanıma fırsatı bulm… falnbdnfnfn 🪬 @ftv1967
Güzel annemiz.. canımız ♥️ iyi ki doğdun sen..seni çok seviyoruz.. iyi ki doğmuşsun da herkes beni tanıma fırsatı bulm… falnbdnfnfn 🪬 @ftv1967
Güzel annemiz.. canımız ♥️ iyi ki doğdun sen..seni çok seviyoruz.. iyi ki doğmuşsun da herkes beni tanıma fırsatı bulm… falnbdnfnfn 🪬 @ftv1967
Güzel annemiz.. canımız ♥️ iyi ki doğdun sen..seni çok seviyoruz.. iyi ki doğmuşsun da herkes beni tanıma fırsatı bulm… falnbdnfnfn 🪬 @ftv1967
☀️Happy 🫶🏻33🫶🏻 🥳 08.06☀️ Beyefendi beyefendi kalbimden taşıp tüm evrenime doluyorsunuz her sabah, her gün , her an, her gece, . Seni çok aşığım sevgilim.🌹 Bebekliğine, çocukluğuna, gençliğine, yaşlılığına.. Sana şait olmak paha biçilemez🧿 33 rengarenk , sen gökkuşağısın!🌈 İYİ Kİ DOĞDUN @berkaytulumbaci ♥️🙏🏻☀️
☀️Happy 🫶🏻33🫶🏻 🥳 08.06☀️ Beyefendi beyefendi kalbimden taşıp tüm evrenime doluyorsunuz her sabah, her gün , her an, her gece, . Seni çok aşığım sevgilim.🌹 Bebekliğine, çocukluğuna, gençliğine, yaşlılığına.. Sana şait olmak paha biçilemez🧿 33 rengarenk , sen gökkuşağısın!🌈 İYİ Kİ DOĞDUN @berkaytulumbaci ♥️🙏🏻☀️
☀️Happy 🫶🏻33🫶🏻 🥳 08.06☀️ Beyefendi beyefendi kalbimden taşıp tüm evrenime doluyorsunuz her sabah, her gün , her an, her gece, . Seni çok aşığım sevgilim.🌹 Bebekliğine, çocukluğuna, gençliğine, yaşlılığına.. Sana şait olmak paha biçilemez🧿 33 rengarenk , sen gökkuşağısın!🌈 İYİ Kİ DOĞDUN @berkaytulumbaci ♥️🙏🏻☀️
Frekansımız yükseliyor! 889491 519 7148 Zaman.. son “zaman”larda inanamadığım, hatta belki de varoluşumun doğduğum “zaman”dan beri pek de ısınamadığı bu kavram; gözlerimi nemlendirip, “zaman zaman” anksiyeteye sürüklemekten başka bir işe yaramamasının yanında, iyi sohbet edebileceğim bazı dostane ruhlarla aramıza kuşak farkı koyup, bazılarıyla da, bize göre erken ancak belli ki onlara göre tam “zaman”ında vedalar barındırarak açıkçası şimdiye kadar bana pek de bir destek olmayan kavram. Zaman.. ne biliyim tuhaf.Bence Tuhaf.. “Yaralı Tepeden Tırnağa Herkes Yaralı” Bu fotoğrafa bakınca kulağımda lavaboda ellerini yıkarken bu mısraları söylemeye başlayan Ezgi’min sesi ve sanki içlerinden “aha! bizim şarkı çıktı” der gibi bir coşkuyla, tüm aile fertlerinin tuvaletin önünde yüzlerinde hafif bir tebessümle Ezgi’mi dinledikleri “zaman” geliyor gözümün önüne. Aramızdan gidenlerin (ama Almanya’ya, ama Malta’ya, ama İstanbul’a, ama başka diyara, ama farklı kafalara farketmiyor) olduğu bu ilk fotoğrafa baktığım “zaman” hissettiğim “kader-ekip arkadaşlığı” ruhu,, bende şimdilerde biraz gözyaşı yapıyor evet. Sanırım bunu sadece ben hissetmiyorum ki bu gözyaşı sorumsuzca ve “zaman”sızca akıp, beni “alerji yiaa” gibi başka bahaneler bulmaya itebiliyor. Kim bilir belki görebildiklerimiz, ya da göremediklerimiz de bu duygusal yoğunluk içerisinde buruk bir gurur yaşıyordur. Belki de “zaman zaman” o “buruk gurur” un sinirli tarafı bize denk geliyordur da, o yüzden tam çiğneyemeyip yutkunurken güçlük çekiyoruzdur. Bilemiyorum ama şunu biliyorum; burada gördüğünüz “zaman”dan çok daha fazla vakit geçirdik bu gördüğünüz insanlarla ve göremediklerinizle. O yüzden öncelikle Aynı “Zaman”a denk gelip, Aynı duygularla yaşadığımız tüm “buruk gurur” lara selam olsun. Gidenlerden Ayrılmadık, kalanlarla birleşmedik, duranlardan olmadık. Biz kocaman bir aile olduk…Bu da; sabahın köründeki “zaman”da, omzumda gözleri yorgunluktan hafif kapanmış karım, gözümde ufak bir yaşla, uçağın daracık koltuğunda “Zaman” a karşı Hızla verdiğimiz bir mücadelenin anısı.Geri kalan duyguları da artık, ne diyim.“Zaman İyileşti…”İşte şimdi daha özgürüz canlarım..Sizi Seviyorum. İyi ki varsınız. Bahar Geldi!🪻🌸
Frekansımız yükseliyor! 889491 519 7148 Zaman.. son “zaman”larda inanamadığım, hatta belki de varoluşumun doğduğum “zaman”dan beri pek de ısınamadığı bu kavram; gözlerimi nemlendirip, “zaman zaman” anksiyeteye sürüklemekten başka bir işe yaramamasının yanında, iyi sohbet edebileceğim bazı dostane ruhlarla aramıza kuşak farkı koyup, bazılarıyla da, bize göre erken ancak belli ki onlara göre tam “zaman”ında vedalar barındırarak açıkçası şimdiye kadar bana pek de bir destek olmayan kavram. Zaman.. ne biliyim tuhaf.Bence Tuhaf.. “Yaralı Tepeden Tırnağa Herkes Yaralı” Bu fotoğrafa bakınca kulağımda lavaboda ellerini yıkarken bu mısraları söylemeye başlayan Ezgi’min sesi ve sanki içlerinden “aha! bizim şarkı çıktı” der gibi bir coşkuyla, tüm aile fertlerinin tuvaletin önünde yüzlerinde hafif bir tebessümle Ezgi’mi dinledikleri “zaman” geliyor gözümün önüne. Aramızdan gidenlerin (ama Almanya’ya, ama Malta’ya, ama İstanbul’a, ama başka diyara, ama farklı kafalara farketmiyor) olduğu bu ilk fotoğrafa baktığım “zaman” hissettiğim “kader-ekip arkadaşlığı” ruhu,, bende şimdilerde biraz gözyaşı yapıyor evet. Sanırım bunu sadece ben hissetmiyorum ki bu gözyaşı sorumsuzca ve “zaman”sızca akıp, beni “alerji yiaa” gibi başka bahaneler bulmaya itebiliyor. Kim bilir belki görebildiklerimiz, ya da göremediklerimiz de bu duygusal yoğunluk içerisinde buruk bir gurur yaşıyordur. Belki de “zaman zaman” o “buruk gurur” un sinirli tarafı bize denk geliyordur da, o yüzden tam çiğneyemeyip yutkunurken güçlük çekiyoruzdur. Bilemiyorum ama şunu biliyorum; burada gördüğünüz “zaman”dan çok daha fazla vakit geçirdik bu gördüğünüz insanlarla ve göremediklerinizle. O yüzden öncelikle Aynı “Zaman”a denk gelip, Aynı duygularla yaşadığımız tüm “buruk gurur” lara selam olsun. Gidenlerden Ayrılmadık, kalanlarla birleşmedik, duranlardan olmadık. Biz kocaman bir aile olduk…Bu da; sabahın köründeki “zaman”da, omzumda gözleri yorgunluktan hafif kapanmış karım, gözümde ufak bir yaşla, uçağın daracık koltuğunda “Zaman” a karşı Hızla verdiğimiz bir mücadelenin anısı.Geri kalan duyguları da artık, ne diyim.“Zaman İyileşti…”İşte şimdi daha özgürüz canlarım..Sizi Seviyorum. İyi ki varsınız. Bahar Geldi!🪻🌸
Frekansımız yükseliyor! 889491 519 7148 Zaman.. son “zaman”larda inanamadığım, hatta belki de varoluşumun doğduğum “zaman”dan beri pek de ısınamadığı bu kavram; gözlerimi nemlendirip, “zaman zaman” anksiyeteye sürüklemekten başka bir işe yaramamasının yanında, iyi sohbet edebileceğim bazı dostane ruhlarla aramıza kuşak farkı koyup, bazılarıyla da, bize göre erken ancak belli ki onlara göre tam “zaman”ında vedalar barındırarak açıkçası şimdiye kadar bana pek de bir destek olmayan kavram. Zaman.. ne biliyim tuhaf.Bence Tuhaf.. “Yaralı Tepeden Tırnağa Herkes Yaralı” Bu fotoğrafa bakınca kulağımda lavaboda ellerini yıkarken bu mısraları söylemeye başlayan Ezgi’min sesi ve sanki içlerinden “aha! bizim şarkı çıktı” der gibi bir coşkuyla, tüm aile fertlerinin tuvaletin önünde yüzlerinde hafif bir tebessümle Ezgi’mi dinledikleri “zaman” geliyor gözümün önüne. Aramızdan gidenlerin (ama Almanya’ya, ama Malta’ya, ama İstanbul’a, ama başka diyara, ama farklı kafalara farketmiyor) olduğu bu ilk fotoğrafa baktığım “zaman” hissettiğim “kader-ekip arkadaşlığı” ruhu,, bende şimdilerde biraz gözyaşı yapıyor evet. Sanırım bunu sadece ben hissetmiyorum ki bu gözyaşı sorumsuzca ve “zaman”sızca akıp, beni “alerji yiaa” gibi başka bahaneler bulmaya itebiliyor. Kim bilir belki görebildiklerimiz, ya da göremediklerimiz de bu duygusal yoğunluk içerisinde buruk bir gurur yaşıyordur. Belki de “zaman zaman” o “buruk gurur” un sinirli tarafı bize denk geliyordur da, o yüzden tam çiğneyemeyip yutkunurken güçlük çekiyoruzdur. Bilemiyorum ama şunu biliyorum; burada gördüğünüz “zaman”dan çok daha fazla vakit geçirdik bu gördüğünüz insanlarla ve göremediklerinizle. O yüzden öncelikle Aynı “Zaman”a denk gelip, Aynı duygularla yaşadığımız tüm “buruk gurur” lara selam olsun. Gidenlerden Ayrılmadık, kalanlarla birleşmedik, duranlardan olmadık. Biz kocaman bir aile olduk…Bu da; sabahın köründeki “zaman”da, omzumda gözleri yorgunluktan hafif kapanmış karım, gözümde ufak bir yaşla, uçağın daracık koltuğunda “Zaman” a karşı Hızla verdiğimiz bir mücadelenin anısı.Geri kalan duyguları da artık, ne diyim.“Zaman İyileşti…”İşte şimdi daha özgürüz canlarım..Sizi Seviyorum. İyi ki varsınız. Bahar Geldi!🪻🌸
Frekansımız yükseliyor! 889491 519 7148 Zaman.. son “zaman”larda inanamadığım, hatta belki de varoluşumun doğduğum “zaman”dan beri pek de ısınamadığı bu kavram; gözlerimi nemlendirip, “zaman zaman” anksiyeteye sürüklemekten başka bir işe yaramamasının yanında, iyi sohbet edebileceğim bazı dostane ruhlarla aramıza kuşak farkı koyup, bazılarıyla da, bize göre erken ancak belli ki onlara göre tam “zaman”ında vedalar barındırarak açıkçası şimdiye kadar bana pek de bir destek olmayan kavram. Zaman.. ne biliyim tuhaf.Bence Tuhaf.. “Yaralı Tepeden Tırnağa Herkes Yaralı” Bu fotoğrafa bakınca kulağımda lavaboda ellerini yıkarken bu mısraları söylemeye başlayan Ezgi’min sesi ve sanki içlerinden “aha! bizim şarkı çıktı” der gibi bir coşkuyla, tüm aile fertlerinin tuvaletin önünde yüzlerinde hafif bir tebessümle Ezgi’mi dinledikleri “zaman” geliyor gözümün önüne. Aramızdan gidenlerin (ama Almanya’ya, ama Malta’ya, ama İstanbul’a, ama başka diyara, ama farklı kafalara farketmiyor) olduğu bu ilk fotoğrafa baktığım “zaman” hissettiğim “kader-ekip arkadaşlığı” ruhu,, bende şimdilerde biraz gözyaşı yapıyor evet. Sanırım bunu sadece ben hissetmiyorum ki bu gözyaşı sorumsuzca ve “zaman”sızca akıp, beni “alerji yiaa” gibi başka bahaneler bulmaya itebiliyor. Kim bilir belki görebildiklerimiz, ya da göremediklerimiz de bu duygusal yoğunluk içerisinde buruk bir gurur yaşıyordur. Belki de “zaman zaman” o “buruk gurur” un sinirli tarafı bize denk geliyordur da, o yüzden tam çiğneyemeyip yutkunurken güçlük çekiyoruzdur. Bilemiyorum ama şunu biliyorum; burada gördüğünüz “zaman”dan çok daha fazla vakit geçirdik bu gördüğünüz insanlarla ve göremediklerinizle. O yüzden öncelikle Aynı “Zaman”a denk gelip, Aynı duygularla yaşadığımız tüm “buruk gurur” lara selam olsun. Gidenlerden Ayrılmadık, kalanlarla birleşmedik, duranlardan olmadık. Biz kocaman bir aile olduk…Bu da; sabahın köründeki “zaman”da, omzumda gözleri yorgunluktan hafif kapanmış karım, gözümde ufak bir yaşla, uçağın daracık koltuğunda “Zaman” a karşı Hızla verdiğimiz bir mücadelenin anısı.Geri kalan duyguları da artık, ne diyim.“Zaman İyileşti…”İşte şimdi daha özgürüz canlarım..Sizi Seviyorum. İyi ki varsınız. Bahar Geldi!🪻🌸
Frekansımız yükseliyor! 889491 519 7148 Zaman.. son “zaman”larda inanamadığım, hatta belki de varoluşumun doğduğum “zaman”dan beri pek de ısınamadığı bu kavram; gözlerimi nemlendirip, “zaman zaman” anksiyeteye sürüklemekten başka bir işe yaramamasının yanında, iyi sohbet edebileceğim bazı dostane ruhlarla aramıza kuşak farkı koyup, bazılarıyla da, bize göre erken ancak belli ki onlara göre tam “zaman”ında vedalar barındırarak açıkçası şimdiye kadar bana pek de bir destek olmayan kavram. Zaman.. ne biliyim tuhaf.Bence Tuhaf.. “Yaralı Tepeden Tırnağa Herkes Yaralı” Bu fotoğrafa bakınca kulağımda lavaboda ellerini yıkarken bu mısraları söylemeye başlayan Ezgi’min sesi ve sanki içlerinden “aha! bizim şarkı çıktı” der gibi bir coşkuyla, tüm aile fertlerinin tuvaletin önünde yüzlerinde hafif bir tebessümle Ezgi’mi dinledikleri “zaman” geliyor gözümün önüne. Aramızdan gidenlerin (ama Almanya’ya, ama Malta’ya, ama İstanbul’a, ama başka diyara, ama farklı kafalara farketmiyor) olduğu bu ilk fotoğrafa baktığım “zaman” hissettiğim “kader-ekip arkadaşlığı” ruhu,, bende şimdilerde biraz gözyaşı yapıyor evet. Sanırım bunu sadece ben hissetmiyorum ki bu gözyaşı sorumsuzca ve “zaman”sızca akıp, beni “alerji yiaa” gibi başka bahaneler bulmaya itebiliyor. Kim bilir belki görebildiklerimiz, ya da göremediklerimiz de bu duygusal yoğunluk içerisinde buruk bir gurur yaşıyordur. Belki de “zaman zaman” o “buruk gurur” un sinirli tarafı bize denk geliyordur da, o yüzden tam çiğneyemeyip yutkunurken güçlük çekiyoruzdur. Bilemiyorum ama şunu biliyorum; burada gördüğünüz “zaman”dan çok daha fazla vakit geçirdik bu gördüğünüz insanlarla ve göremediklerinizle. O yüzden öncelikle Aynı “Zaman”a denk gelip, Aynı duygularla yaşadığımız tüm “buruk gurur” lara selam olsun. Gidenlerden Ayrılmadık, kalanlarla birleşmedik, duranlardan olmadık. Biz kocaman bir aile olduk…Bu da; sabahın köründeki “zaman”da, omzumda gözleri yorgunluktan hafif kapanmış karım, gözümde ufak bir yaşla, uçağın daracık koltuğunda “Zaman” a karşı Hızla verdiğimiz bir mücadelenin anısı.Geri kalan duyguları da artık, ne diyim.“Zaman İyileşti…”İşte şimdi daha özgürüz canlarım..Sizi Seviyorum. İyi ki varsınız. Bahar Geldi!🪻🌸
Frekansımız yükseliyor! 889491 519 7148 Zaman.. son “zaman”larda inanamadığım, hatta belki de varoluşumun doğduğum “zaman”dan beri pek de ısınamadığı bu kavram; gözlerimi nemlendirip, “zaman zaman” anksiyeteye sürüklemekten başka bir işe yaramamasının yanında, iyi sohbet edebileceğim bazı dostane ruhlarla aramıza kuşak farkı koyup, bazılarıyla da, bize göre erken ancak belli ki onlara göre tam “zaman”ında vedalar barındırarak açıkçası şimdiye kadar bana pek de bir destek olmayan kavram. Zaman.. ne biliyim tuhaf.Bence Tuhaf.. “Yaralı Tepeden Tırnağa Herkes Yaralı” Bu fotoğrafa bakınca kulağımda lavaboda ellerini yıkarken bu mısraları söylemeye başlayan Ezgi’min sesi ve sanki içlerinden “aha! bizim şarkı çıktı” der gibi bir coşkuyla, tüm aile fertlerinin tuvaletin önünde yüzlerinde hafif bir tebessümle Ezgi’mi dinledikleri “zaman” geliyor gözümün önüne. Aramızdan gidenlerin (ama Almanya’ya, ama Malta’ya, ama İstanbul’a, ama başka diyara, ama farklı kafalara farketmiyor) olduğu bu ilk fotoğrafa baktığım “zaman” hissettiğim “kader-ekip arkadaşlığı” ruhu,, bende şimdilerde biraz gözyaşı yapıyor evet. Sanırım bunu sadece ben hissetmiyorum ki bu gözyaşı sorumsuzca ve “zaman”sızca akıp, beni “alerji yiaa” gibi başka bahaneler bulmaya itebiliyor. Kim bilir belki görebildiklerimiz, ya da göremediklerimiz de bu duygusal yoğunluk içerisinde buruk bir gurur yaşıyordur. Belki de “zaman zaman” o “buruk gurur” un sinirli tarafı bize denk geliyordur da, o yüzden tam çiğneyemeyip yutkunurken güçlük çekiyoruzdur. Bilemiyorum ama şunu biliyorum; burada gördüğünüz “zaman”dan çok daha fazla vakit geçirdik bu gördüğünüz insanlarla ve göremediklerinizle. O yüzden öncelikle Aynı “Zaman”a denk gelip, Aynı duygularla yaşadığımız tüm “buruk gurur” lara selam olsun. Gidenlerden Ayrılmadık, kalanlarla birleşmedik, duranlardan olmadık. Biz kocaman bir aile olduk…Bu da; sabahın köründeki “zaman”da, omzumda gözleri yorgunluktan hafif kapanmış karım, gözümde ufak bir yaşla, uçağın daracık koltuğunda “Zaman” a karşı Hızla verdiğimiz bir mücadelenin anısı.Geri kalan duyguları da artık, ne diyim.“Zaman İyileşti…”İşte şimdi daha özgürüz canlarım..Sizi Seviyorum. İyi ki varsınız. Bahar Geldi!🪻🌸
Frekansımız yükseliyor! 889491 519 7148 Zaman.. son “zaman”larda inanamadığım, hatta belki de varoluşumun doğduğum “zaman”dan beri pek de ısınamadığı bu kavram; gözlerimi nemlendirip, “zaman zaman” anksiyeteye sürüklemekten başka bir işe yaramamasının yanında, iyi sohbet edebileceğim bazı dostane ruhlarla aramıza kuşak farkı koyup, bazılarıyla da, bize göre erken ancak belli ki onlara göre tam “zaman”ında vedalar barındırarak açıkçası şimdiye kadar bana pek de bir destek olmayan kavram. Zaman.. ne biliyim tuhaf.Bence Tuhaf.. “Yaralı Tepeden Tırnağa Herkes Yaralı” Bu fotoğrafa bakınca kulağımda lavaboda ellerini yıkarken bu mısraları söylemeye başlayan Ezgi’min sesi ve sanki içlerinden “aha! bizim şarkı çıktı” der gibi bir coşkuyla, tüm aile fertlerinin tuvaletin önünde yüzlerinde hafif bir tebessümle Ezgi’mi dinledikleri “zaman” geliyor gözümün önüne. Aramızdan gidenlerin (ama Almanya’ya, ama Malta’ya, ama İstanbul’a, ama başka diyara, ama farklı kafalara farketmiyor) olduğu bu ilk fotoğrafa baktığım “zaman” hissettiğim “kader-ekip arkadaşlığı” ruhu,, bende şimdilerde biraz gözyaşı yapıyor evet. Sanırım bunu sadece ben hissetmiyorum ki bu gözyaşı sorumsuzca ve “zaman”sızca akıp, beni “alerji yiaa” gibi başka bahaneler bulmaya itebiliyor. Kim bilir belki görebildiklerimiz, ya da göremediklerimiz de bu duygusal yoğunluk içerisinde buruk bir gurur yaşıyordur. Belki de “zaman zaman” o “buruk gurur” un sinirli tarafı bize denk geliyordur da, o yüzden tam çiğneyemeyip yutkunurken güçlük çekiyoruzdur. Bilemiyorum ama şunu biliyorum; burada gördüğünüz “zaman”dan çok daha fazla vakit geçirdik bu gördüğünüz insanlarla ve göremediklerinizle. O yüzden öncelikle Aynı “Zaman”a denk gelip, Aynı duygularla yaşadığımız tüm “buruk gurur” lara selam olsun. Gidenlerden Ayrılmadık, kalanlarla birleşmedik, duranlardan olmadık. Biz kocaman bir aile olduk…Bu da; sabahın köründeki “zaman”da, omzumda gözleri yorgunluktan hafif kapanmış karım, gözümde ufak bir yaşla, uçağın daracık koltuğunda “Zaman” a karşı Hızla verdiğimiz bir mücadelenin anısı.Geri kalan duyguları da artık, ne diyim.“Zaman İyileşti…”İşte şimdi daha özgürüz canlarım..Sizi Seviyorum. İyi ki varsınız. Bahar Geldi!🪻🌸
Frekansımız yükseliyor! 889491 519 7148 Zaman.. son “zaman”larda inanamadığım, hatta belki de varoluşumun doğduğum “zaman”dan beri pek de ısınamadığı bu kavram; gözlerimi nemlendirip, “zaman zaman” anksiyeteye sürüklemekten başka bir işe yaramamasının yanında, iyi sohbet edebileceğim bazı dostane ruhlarla aramıza kuşak farkı koyup, bazılarıyla da, bize göre erken ancak belli ki onlara göre tam “zaman”ında vedalar barındırarak açıkçası şimdiye kadar bana pek de bir destek olmayan kavram. Zaman.. ne biliyim tuhaf.Bence Tuhaf.. “Yaralı Tepeden Tırnağa Herkes Yaralı” Bu fotoğrafa bakınca kulağımda lavaboda ellerini yıkarken bu mısraları söylemeye başlayan Ezgi’min sesi ve sanki içlerinden “aha! bizim şarkı çıktı” der gibi bir coşkuyla, tüm aile fertlerinin tuvaletin önünde yüzlerinde hafif bir tebessümle Ezgi’mi dinledikleri “zaman” geliyor gözümün önüne. Aramızdan gidenlerin (ama Almanya’ya, ama Malta’ya, ama İstanbul’a, ama başka diyara, ama farklı kafalara farketmiyor) olduğu bu ilk fotoğrafa baktığım “zaman” hissettiğim “kader-ekip arkadaşlığı” ruhu,, bende şimdilerde biraz gözyaşı yapıyor evet. Sanırım bunu sadece ben hissetmiyorum ki bu gözyaşı sorumsuzca ve “zaman”sızca akıp, beni “alerji yiaa” gibi başka bahaneler bulmaya itebiliyor. Kim bilir belki görebildiklerimiz, ya da göremediklerimiz de bu duygusal yoğunluk içerisinde buruk bir gurur yaşıyordur. Belki de “zaman zaman” o “buruk gurur” un sinirli tarafı bize denk geliyordur da, o yüzden tam çiğneyemeyip yutkunurken güçlük çekiyoruzdur. Bilemiyorum ama şunu biliyorum; burada gördüğünüz “zaman”dan çok daha fazla vakit geçirdik bu gördüğünüz insanlarla ve göremediklerinizle. O yüzden öncelikle Aynı “Zaman”a denk gelip, Aynı duygularla yaşadığımız tüm “buruk gurur” lara selam olsun. Gidenlerden Ayrılmadık, kalanlarla birleşmedik, duranlardan olmadık. Biz kocaman bir aile olduk…Bu da; sabahın köründeki “zaman”da, omzumda gözleri yorgunluktan hafif kapanmış karım, gözümde ufak bir yaşla, uçağın daracık koltuğunda “Zaman” a karşı Hızla verdiğimiz bir mücadelenin anısı.Geri kalan duyguları da artık, ne diyim.“Zaman İyileşti…”İşte şimdi daha özgürüz canlarım..Sizi Seviyorum. İyi ki varsınız. Bahar Geldi!🪻🌸
Frekansımız yükseliyor! 889491 519 7148 Zaman.. son “zaman”larda inanamadığım, hatta belki de varoluşumun doğduğum “zaman”dan beri pek de ısınamadığı bu kavram; gözlerimi nemlendirip, “zaman zaman” anksiyeteye sürüklemekten başka bir işe yaramamasının yanında, iyi sohbet edebileceğim bazı dostane ruhlarla aramıza kuşak farkı koyup, bazılarıyla da, bize göre erken ancak belli ki onlara göre tam “zaman”ında vedalar barındırarak açıkçası şimdiye kadar bana pek de bir destek olmayan kavram. Zaman.. ne biliyim tuhaf.Bence Tuhaf.. “Yaralı Tepeden Tırnağa Herkes Yaralı” Bu fotoğrafa bakınca kulağımda lavaboda ellerini yıkarken bu mısraları söylemeye başlayan Ezgi’min sesi ve sanki içlerinden “aha! bizim şarkı çıktı” der gibi bir coşkuyla, tüm aile fertlerinin tuvaletin önünde yüzlerinde hafif bir tebessümle Ezgi’mi dinledikleri “zaman” geliyor gözümün önüne. Aramızdan gidenlerin (ama Almanya’ya, ama Malta’ya, ama İstanbul’a, ama başka diyara, ama farklı kafalara farketmiyor) olduğu bu ilk fotoğrafa baktığım “zaman” hissettiğim “kader-ekip arkadaşlığı” ruhu,, bende şimdilerde biraz gözyaşı yapıyor evet. Sanırım bunu sadece ben hissetmiyorum ki bu gözyaşı sorumsuzca ve “zaman”sızca akıp, beni “alerji yiaa” gibi başka bahaneler bulmaya itebiliyor. Kim bilir belki görebildiklerimiz, ya da göremediklerimiz de bu duygusal yoğunluk içerisinde buruk bir gurur yaşıyordur. Belki de “zaman zaman” o “buruk gurur” un sinirli tarafı bize denk geliyordur da, o yüzden tam çiğneyemeyip yutkunurken güçlük çekiyoruzdur. Bilemiyorum ama şunu biliyorum; burada gördüğünüz “zaman”dan çok daha fazla vakit geçirdik bu gördüğünüz insanlarla ve göremediklerinizle. O yüzden öncelikle Aynı “Zaman”a denk gelip, Aynı duygularla yaşadığımız tüm “buruk gurur” lara selam olsun. Gidenlerden Ayrılmadık, kalanlarla birleşmedik, duranlardan olmadık. Biz kocaman bir aile olduk…Bu da; sabahın köründeki “zaman”da, omzumda gözleri yorgunluktan hafif kapanmış karım, gözümde ufak bir yaşla, uçağın daracık koltuğunda “Zaman” a karşı Hızla verdiğimiz bir mücadelenin anısı.Geri kalan duyguları da artık, ne diyim.“Zaman İyileşti…”İşte şimdi daha özgürüz canlarım..Sizi Seviyorum. İyi ki varsınız. Bahar Geldi!🪻🌸
Frekansımız yükseliyor! 889491 519 7148 Zaman.. son “zaman”larda inanamadığım, hatta belki de varoluşumun doğduğum “zaman”dan beri pek de ısınamadığı bu kavram; gözlerimi nemlendirip, “zaman zaman” anksiyeteye sürüklemekten başka bir işe yaramamasının yanında, iyi sohbet edebileceğim bazı dostane ruhlarla aramıza kuşak farkı koyup, bazılarıyla da, bize göre erken ancak belli ki onlara göre tam “zaman”ında vedalar barındırarak açıkçası şimdiye kadar bana pek de bir destek olmayan kavram. Zaman.. ne biliyim tuhaf.Bence Tuhaf.. “Yaralı Tepeden Tırnağa Herkes Yaralı” Bu fotoğrafa bakınca kulağımda lavaboda ellerini yıkarken bu mısraları söylemeye başlayan Ezgi’min sesi ve sanki içlerinden “aha! bizim şarkı çıktı” der gibi bir coşkuyla, tüm aile fertlerinin tuvaletin önünde yüzlerinde hafif bir tebessümle Ezgi’mi dinledikleri “zaman” geliyor gözümün önüne. Aramızdan gidenlerin (ama Almanya’ya, ama Malta’ya, ama İstanbul’a, ama başka diyara, ama farklı kafalara farketmiyor) olduğu bu ilk fotoğrafa baktığım “zaman” hissettiğim “kader-ekip arkadaşlığı” ruhu,, bende şimdilerde biraz gözyaşı yapıyor evet. Sanırım bunu sadece ben hissetmiyorum ki bu gözyaşı sorumsuzca ve “zaman”sızca akıp, beni “alerji yiaa” gibi başka bahaneler bulmaya itebiliyor. Kim bilir belki görebildiklerimiz, ya da göremediklerimiz de bu duygusal yoğunluk içerisinde buruk bir gurur yaşıyordur. Belki de “zaman zaman” o “buruk gurur” un sinirli tarafı bize denk geliyordur da, o yüzden tam çiğneyemeyip yutkunurken güçlük çekiyoruzdur. Bilemiyorum ama şunu biliyorum; burada gördüğünüz “zaman”dan çok daha fazla vakit geçirdik bu gördüğünüz insanlarla ve göremediklerinizle. O yüzden öncelikle Aynı “Zaman”a denk gelip, Aynı duygularla yaşadığımız tüm “buruk gurur” lara selam olsun. Gidenlerden Ayrılmadık, kalanlarla birleşmedik, duranlardan olmadık. Biz kocaman bir aile olduk…Bu da; sabahın köründeki “zaman”da, omzumda gözleri yorgunluktan hafif kapanmış karım, gözümde ufak bir yaşla, uçağın daracık koltuğunda “Zaman” a karşı Hızla verdiğimiz bir mücadelenin anısı.Geri kalan duyguları da artık, ne diyim.“Zaman İyileşti…”İşte şimdi daha özgürüz canlarım..Sizi Seviyorum. İyi ki varsınız. Bahar Geldi!🪻🌸
Niagara şelalesi çağır bizi.. ♥️ #gelde #yağmur
Niagara şelalesi çağır bizi.. ♥️ #gelde #yağmur
Niagara şelalesi çağır bizi.. ♥️ #gelde #yağmur
Paylaşmaya değer bir fotoğraf mı bilemedim, yaşayıp görücez 🪬 selam bu arada..
