Bu seriyi böyle devam ettirelim diyorum. Ne dersiniz?
Next diyoruz o zaman💋 📸 @turkusudemirel 💎
Ne diyosunuz geri döneyim mi?
Cumhuriyetimizin 100. Yılı. Kutlu olsun en güzel bayramımız. Bugün sahneye çıkabiliyorsam bu senin sayende. Teşekkür ederim Ata’m🌹❤️
Kış geldi.
İnsta bana reels hazırlamış; ) hem de imgelem konulu, daha ne isterim. Ben de sana kriı boş değilim #instagram #reels #imgeleme #gözdekocaoğlu #oyunculukeğitimi #psikoloji
#kurumdaşiddetsiziletişim
Ee tatil bitti, bayram bitti, rutine geri döndük mü? Benim rutinde en özlediğim şey favori kahvecimde sakin bi kahve içmek. Günümü, haftamı planlamak.. biraz çalışmak.. senin rutininde vazgeçemediğin ne? (@dosse.tr baharı getirdi🌻)
Tek başınalık yeni hayatımın çiçeği. Tek başıma vakit geçirmek, tek başıma yürümek, tek başıma müzik açıp belki biraz salınmak hatta dans etmek, beni besliyor. Yalnız kalmadan, duygularımı düzenlemem zorlaşıyor. Kendime ait alanlarım olması; kendimi kucaklamak, sevgiyle sarmalamak gibi. İlk kez tek başıma tatile çıktığımda, yalnızlığımı çok sevdiğimi anlamıştım.. yine de değerini bilmek için hala zamanım vardı.zira, terapiye yeni başladığım zamanlardı. Bu kendime ait dünyamı keşfetmek, değerini bilmek, sahip çıkmak için biraz uğraşmam gerekecekti. Şimdi on yılı aşkın terapi serüvenim ve kendime kattığım onlarca eğitim ve destek çemberlerimden sonra, yalnızlığıma göz bebeğim gibi bakıyorum. Sosyalleşme ve yalnızlık , dengelendiğinde kendimi daha köklenmiş hissediyorum. Nazım’ın da dediği gibi; “Yaşamak; bir ağaç gibi tek ve hür Ve bir orman gibi kardeşcesine”
Bizim evde çiçek sevilir😍🐈 hepimiz çiçeğe bayılıyoruz:)) çiçeklerimle aynı renk gitinmek de ne bileyim canım nerden baksan bi güzellik;) #dossebutik yeni tutkum. Arkadaşlarım resmen benim için marka kurmuşlar:)) @dosse.tr bayaa güzel. En az çiçeklerim kadar🌸🫶🏼 #tavsiye
Ben çocuk oyununa gittim mi bilmiyorum, hatırlamıyorum. ( tepecikte tiyatro vardı da biz mi gitmedik leğn;)) 6 yaşımda abim tiyatro yapmaya başladı. Yetişkin oyunlarını izlediğimi hatırlıyorum dolayısıla. Ve her okul çıkışımda onların tiyatrosuna gidip onlarla ilişki – bağ kurduğumu saçlarımı ördürme kisvesi altında sevgi aldığımı hatırlıyorum. Tiyatro beni iyileştirmeye böyle başlıyor hayatımda tabi ben seneler sonra anlıyorum. Orda kurulan ilişkileri arkadaşlıkları gözlemliyorum. Benim de olsun istiyorum veysel abim funda ablam, benim de olsun istiyorum evden kaçacağım bi iç yuvam benim de olsun istiyorum gerçek kahkaham.. abime özeniyorum / örnek alıyorum, onun yolu kurtuluşum diye karar verdiğimi seneler sonra anlıyorum. Tiyatroya başlıyorum çok küçüğüm ezber yapıyorum/ provaya gidiyorum benim de mabedim var , kulisim tiyatrom, beni anlayan eğlendiğim arkadaşlarım.. seneler geçiyor ortaokulda tiyatrodan atılıyorum seneler sonra anlıyorum kendimi gerçekleştirmemin beynim tarafından engellenebileceğini ve hızla bozabileceğini, pskolojik dayanıklılık için kendime çalışmam ve desteklemem gerektiğini.. Liseye geliyorum, hiçbir şeyi sevmiyorum tiyatroyu sevdiğim kadar ergenim ve öfkeliyim bi tek neriman hocam ve tiyatro klübümüz, Ve tek isteğim herşey bitsin ben tiyatro okumaya gidiyim yeter.. çünkü yine seneler sonra anlıyorum tiyatronun beni ciddi çukurlardan çıkardığını ve hayata tutundurduğunu. Abim istanbula taşınıyo ben okula giriyorum çok mutluyum o yaz hayatımda en mutlu olduğum yaz sanki, pek kimseyle mutluluğumu paylaşamadığımı seneler sonra anlıyorum ve yine seneler sonra herkesin farklı duygularda olmasının normal olduğunu kendi duygumu korumam ve duygumda kalmamın benim için iyi olanın olduğunu duygumun bozulmasının, duyguma müdahale edilmesinin beni öfkelendirdiğini artık kendimi tanımaya ve kucaklamaya başladığımı anlıyorum.. sanat beni böyle iyileştiriyor. Tiyatroda böyle buluyorum kendimi.. Bugün kızımı tiyatroya götürücem, 2. Kez aynı oyunu izlemek için 2 gün ağladı, dün gece 23.30 a kadar bilet almamıştım ki, parkta bütün arkadaşlarına gideceğimiz oyunu anlatmış.. hemen biletler alındı.. devamı açıklamada..:)
Ben çocuk oyununa gittim mi bilmiyorum, hatırlamıyorum. ( tepecikte tiyatro vardı da biz mi gitmedik leğn;)) 6 yaşımda abim tiyatro yapmaya başladı. Yetişkin oyunlarını izlediğimi hatırlıyorum dolayısıla. Ve her okul çıkışımda onların tiyatrosuna gidip onlarla ilişki – bağ kurduğumu saçlarımı ördürme kisvesi altında sevgi aldığımı hatırlıyorum. Tiyatro beni iyileştirmeye böyle başlıyor hayatımda tabi ben seneler sonra anlıyorum. Orda kurulan ilişkileri arkadaşlıkları gözlemliyorum. Benim de olsun istiyorum veysel abim funda ablam, benim de olsun istiyorum evden kaçacağım bi iç yuvam benim de olsun istiyorum gerçek kahkaham.. abime özeniyorum / örnek alıyorum, onun yolu kurtuluşum diye karar verdiğimi seneler sonra anlıyorum. Tiyatroya başlıyorum çok küçüğüm ezber yapıyorum/ provaya gidiyorum benim de mabedim var , kulisim tiyatrom, beni anlayan eğlendiğim arkadaşlarım.. seneler geçiyor ortaokulda tiyatrodan atılıyorum seneler sonra anlıyorum kendimi gerçekleştirmemin beynim tarafından engellenebileceğini ve hızla bozabileceğini, pskolojik dayanıklılık için kendime çalışmam ve desteklemem gerektiğini.. Liseye geliyorum, hiçbir şeyi sevmiyorum tiyatroyu sevdiğim kadar ergenim ve öfkeliyim bi tek neriman hocam ve tiyatro klübümüz, Ve tek isteğim herşey bitsin ben tiyatro okumaya gidiyim yeter.. çünkü yine seneler sonra anlıyorum tiyatronun beni ciddi çukurlardan çıkardığını ve hayata tutundurduğunu. Abim istanbula taşınıyo ben okula giriyorum çok mutluyum o yaz hayatımda en mutlu olduğum yaz sanki, pek kimseyle mutluluğumu paylaşamadığımı seneler sonra anlıyorum ve yine seneler sonra herkesin farklı duygularda olmasının normal olduğunu kendi duygumu korumam ve duygumda kalmamın benim için iyi olanın olduğunu duygumun bozulmasının, duyguma müdahale edilmesinin beni öfkelendirdiğini artık kendimi tanımaya ve kucaklamaya başladığımı anlıyorum.. sanat beni böyle iyileştiriyor. Tiyatroda böyle buluyorum kendimi.. Bugün kızımı tiyatroya götürücem, 2. Kez aynı oyunu izlemek için 2 gün ağladı, dün gece 23.30 a kadar bilet almamıştım ki, parkta bütün arkadaşlarına gideceğimiz oyunu anlatmış.. hemen biletler alındı.. devamı açıklamada..:)
Ben çocuk oyununa gittim mi bilmiyorum, hatırlamıyorum. ( tepecikte tiyatro vardı da biz mi gitmedik leğn;)) 6 yaşımda abim tiyatro yapmaya başladı. Yetişkin oyunlarını izlediğimi hatırlıyorum dolayısıla. Ve her okul çıkışımda onların tiyatrosuna gidip onlarla ilişki – bağ kurduğumu saçlarımı ördürme kisvesi altında sevgi aldığımı hatırlıyorum. Tiyatro beni iyileştirmeye böyle başlıyor hayatımda tabi ben seneler sonra anlıyorum. Orda kurulan ilişkileri arkadaşlıkları gözlemliyorum. Benim de olsun istiyorum veysel abim funda ablam, benim de olsun istiyorum evden kaçacağım bi iç yuvam benim de olsun istiyorum gerçek kahkaham.. abime özeniyorum / örnek alıyorum, onun yolu kurtuluşum diye karar verdiğimi seneler sonra anlıyorum. Tiyatroya başlıyorum çok küçüğüm ezber yapıyorum/ provaya gidiyorum benim de mabedim var , kulisim tiyatrom, beni anlayan eğlendiğim arkadaşlarım.. seneler geçiyor ortaokulda tiyatrodan atılıyorum seneler sonra anlıyorum kendimi gerçekleştirmemin beynim tarafından engellenebileceğini ve hızla bozabileceğini, pskolojik dayanıklılık için kendime çalışmam ve desteklemem gerektiğini.. Liseye geliyorum, hiçbir şeyi sevmiyorum tiyatroyu sevdiğim kadar ergenim ve öfkeliyim bi tek neriman hocam ve tiyatro klübümüz, Ve tek isteğim herşey bitsin ben tiyatro okumaya gidiyim yeter.. çünkü yine seneler sonra anlıyorum tiyatronun beni ciddi çukurlardan çıkardığını ve hayata tutundurduğunu. Abim istanbula taşınıyo ben okula giriyorum çok mutluyum o yaz hayatımda en mutlu olduğum yaz sanki, pek kimseyle mutluluğumu paylaşamadığımı seneler sonra anlıyorum ve yine seneler sonra herkesin farklı duygularda olmasının normal olduğunu kendi duygumu korumam ve duygumda kalmamın benim için iyi olanın olduğunu duygumun bozulmasının, duyguma müdahale edilmesinin beni öfkelendirdiğini artık kendimi tanımaya ve kucaklamaya başladığımı anlıyorum.. sanat beni böyle iyileştiriyor. Tiyatroda böyle buluyorum kendimi.. Bugün kızımı tiyatroya götürücem, 2. Kez aynı oyunu izlemek için 2 gün ağladı, dün gece 23.30 a kadar bilet almamıştım ki, parkta bütün arkadaşlarına gideceğimiz oyunu anlatmış.. hemen biletler alındı.. devamı açıklamada..:)
