Fariborz Arabnia Instagram – ▪️فرجامِ طالبان‌شویی مهدی تدینی چه روزهای تیره‌ای بود آن مرداد ۱۴۰۰؛ همه در پشتِ پرده با طالبان ساخته بودند، از کاخ سفید تا قلب ارکِ کابل. همه از پشت به جامعه‌ی مدنیِ نحیف افغانستان خنجر زدند؛ به دختران پرامید و جوانان تحصیل‌کرده‌ی افغانستان خیانت کردند. چیزی که دیگر اهمیت نداشت مردم افغانستان بود. آن روزها در ایران بساط تطهیر طالبان پهن شده بود و جبهه‌ای گسترده پذیرش طالبان را توجیه می‌کرد. ما گروه اندکی بودیم که فریاد می‌زدیم طالبان‌شویی نکنید! اما همان کسانی که همیشه دشمن‌تراشی کرده بودند و ما را به دلیل رویکرد صلح‌طلبانه‌مان تحقیر می‌کردند اینک، صلح‌طلب شده بودند و با معصومیتی کاذب می‌گفتند: «تا کی جنگ؟! مردم افغانستان چقدر باید بجنگند!» شگفتا! شگفتا! همه‌ی نوشته‌های بنده درباره‌ی طالبان در کانالم موجود است، از جمله نامه‌ای سرگشاده به احمد مسعود نوشتم تا دست کم، همبستگی جامعه‌ی مدنی ایران را با مردم افغانستان نشان دهم. چندین نفر آن زمان به من پیام دادند و گفتند با خواندن نامه به پهنای صورت گریسته بودند، خودم هم آن نامه را با اشک نوشته بودم. اینک ماییم و فرقه‌ای که یگانه هدفش از زندگی جهاد است و اسلحه را تقدیس می‌کند. اسلحه تکه‌ای از پیکرش است. شرمسارم که از خودم نقل قول می‌کنم اما دردم این است که آن‌چه را امروز می‌خواهم بگویم پیش‌تر عیناً گفته‌ام. پیش از سقوط کابل پرسیدم: «نیرویی که در سیاست داخلی فقط اسلحه را می‌شناسد و هم‌وطن خود را می‌خواهد به زور سرنیزه مطیع کند در سیاست خارجی اهل مصالحه خواهد بود؟… به فرض هم که طالبان امروز به مای ایرانی و شیعه قول‌هایی داد، اگر نیرویی سر آن داشت که راهش را با مصالحه و بده‎بستان باز کند، دیگر چه نیازی داشت ده‌ها سال شبانه‌روز کلاشنیکف بر دوش داشته باشد؟ اگر از بد روزگار پیشروی‌های طالبان به پیروزی نهایی رسد، محال است این نیرو سر سوزنی از آن «امارت اسلامی» مطلوب خود کوتاه بیاید. آیا چنین حاکمیتی دیر یا زود به هم‌پیمان تندخوترین مخالفان ایران و ایرانی بدل نخواهد شد؟» اما یک بار دیگر ایران را در چاله‌ی ایدیولوژیک خود انداختید؛ این ایدیولوژی است که می‌گوید «دشمنِ دشمن ما دوستِ ماست». اما طالبان با هیچ‌کس جز اسلحه‌اش دوست نیست…