Maja Bohosiewicz Instagram – Zgarnęłam ją z szafki nocnej, nie wiem nawet skąd się tam wzięła. Lubię reportaże, ale te podróżnicze. Choć literatura faktu zawsze daje mi plaskacza w twarz zimną rybą. To się wydarzyło naprawdę ! Takie rzeczy się dzieją – krzyczy do mnie stosik liter na zadrukowanym papierze z kolorową okładką. Zazwyczaj przecież człowiek chce się zrelaksować, cieszyć naturą na wakacjach, ale nie, Wojciech Tochman ograbił mnie z mojej dziewczęcej naiwności w której wierzyłam, że kompletnie nie interesuje mnie kara dożywocia oraz jej cel i słuszność. A niech tam gniją w więzieniu, przecież nie za niewinność. No i tu właśnie pojawia się historia Osy, która w wieku nastoletnim jako pierwsza polka dostała karę dożywocia za zabójstwo wraz z dwoma kolegami. Nie dotknęła noża, nie zadała ciosu, nie była nawet przewodniczącą grupy. Choć te fakty do setnej strony w ogóle mnie nie interesują ponieważ śledzę historie z perspektywy mediów i dziennikarzy, np. Katarzyny Bondy której od dzisiaj w życiu nie przeczytam bo się na nią obraziłam po tej książce. I pięknie pokazuje nam się historia tego jak media, nagłówki, prasa, dziennikarze potrafią pięknie żonglować faktami i serwować nam je w formie szwedzkiego bufetu. To również niesamowita historia pod względem praw kobiet – bo Osa dostała wyrok taki sam jak jej dwóch kolegów którzy zbrodnie zaplanowali, skołowali narzędzia a następnie, zamordowali niewinną kobietę. Osa i jej zachowanie a raczej brak reakcji jest dla mnie psychopatyczny. Owszem… ale później pojawiają się kolejne fakty, kolejne pytania i kolejne narracje. Jak w dobrej książce nie dostajemy gotowej odpowiedzi instant więc nie możemy książki zamknąć i przejść swobodnie do kolejnej. Musimy mielić w głowie temat over and over…