İclal Aydın Instagram – Güzel, kaygısız, eski günlerden birinde çekmiştim bu fotoğrafı. Küçük mutlu anları kaydetmek böyle günler için gerekli demek ki… 99 depreminde genç bir televizyoncuydum. İlk andan itibaren hem stüdyoda hem sahada neredeyse hiç uyumadan, haftalarca çalıştık. Hayatımda çok belirgin değişimler, izler bırakmıştı o günler. Küçük bir evim vardı. Yorgun argın birkaç saatliğine eve gelir, yemek bile yiyemez, devam eden artçı depremlerden korkarak hızlıca elimi yüzümü yıkar, üzerimi değiştirir sonra ağlayarak o gün yaşadıklarımı yazardım defterime. Bana anlatılanları, olup biteni… Aradan geçen onca zamanda hiçbir şeyin değişmediğini görmek büyük bir yılgınlık hissi verse de o günlerde günlüğe kaydettiğim Aydın Boysan’ın şu cümleleri aklıma geliyor şimdi. Demişti ki: “Genç bir mimardım ve İzmit’in bir sanayi bölgesi olmaması gerektiğini söylemiş ama sesimi ben de duyuramamıştım. Şimdi yaşlı bir gazeteci olarak söylüyorum: hayat bir resim ödevidir. Geride kalanlar şimdi ellerine o kalemleri alıp yeniden boyamaya başlayacaklar hayatı. Yeniden tutunacaklar yeni gelen güne” Ben de bu cümleye tutunmuştum o sabah. Şimdi orta yaşlarında biri olarak benden genç arkadaşlarıma Aydın Boysan’ın bir vakit bana yaka çiçeği olan o sözlerini anımsatmak isterim… Hayat gidenlerden bize kalan bir ödevmiş hakikaten. O ödevi yapmaya derman bulmak çoğu zaman imkansız gibi gelecekmiş insana ama yaşadıkça susayacak, acıkacak, özleyecek, şarkı söyleyecekmiş… Sonra bir bakacakmış ki küçük bir şeye gülümsüyor. Bir çocuk doğmuş. Bahar gelmiş. Aşık olmuş. Bütün yıkımların ardından bir kez daha başlamak, yeniden başlamak, yine başlamak dışında bir yol yokmuş… Cumhuriyetimizin 100.yılında ilim, bilim, inanç, çalışkanlık ve kardeşlikle yeniden yükseleceğiz. Başka seçeneğimiz yok… Hayatın bizim için de son bulacağı o güne dek inanmak ve çalışmak dışında yol yok..