İclal Aydın Instagram – Papatyaya bak sen… Kendi kendine büyüyor işte… Geçen hafta yalıda çekim yaparken bebek bir yunus gördüm denizde. Turuncu dubayla kendi kendine oyun oynuyordu. Hoplayıp zıplamasını, burnuyla dubayı devirmeye çalışmasını ilk gördüğümde sevinçli küçük bir çığlık çıktı ağzımdan. Hepimiz sessiz bir tebessümle izledik küçük oynununu. Sonra gözden kayboldu. Annemi gördüm rüyamda o gece. Gençti. İyi bir duyguyla uyandım. Neredeyse hiç uyuyamadığım son haftaların boyun ve sırt ağrılarını unuttuğum nadir kısa mutlu anlarından biriydi. Annemin öldüğü gün.. Son yolculuğuna hazırlanmasını gasilhanede beklerken yavru bir kediye takılmıştı gözüm. Dışarıda lapa lap kar vardı. Kardeşim annemin yanındaydı. Yavru kedi peçeteden bir topla oynuyordu. Neşeyle yuvarlanıyor, yorulmadan patiliyordu topunu. Kardeşim çıktı kapıdan ağlayarak. Annemin bir tabutla çıkacağı son sefer için beklerken hayat bir yavru kedinin minik burnuyla ittirdiği kağıttan bir mendil gibi dönüp duruyordu işte… Denizdeki turuncu duba gibi. Bir süredir tuhaf oldum. Ağlamam gerekirken hiç ağlamıyorum. Sonra olmadık yerde minicik bir sebeple başlıyorum ağlamaya ve hiç susmuyorum. Susamıyorum. Bütün gün ve gece sürüyor. Günler geçiyor. Çekim yapıyor, çalışıyor, uyuyor, uyanıyoruz. İtiraz ediyoruz. Öfkeleniyoruz. Beziyoruz. Hayat işte akıp gidiyor şimdilik… Üç Kız Kardeş devam ediyor. Çiçekler açıyor. Birinci olmuşuz som iki hafta da, birbirimize bakıp devam ediyoruz çalışmaya. Unutur musun, unutur muyum, unutulur mu bilmiyorum… Belki alışılıyor. Hiç alışılmayacak şeyler var. Eskimeyen kederler mesela. Her yerde çıkabiliyor karşına. O gün çektiğimiz sahne içinde bir şarkı söylüyordu Türkan: Fikrimin İnce Gülü… İşte eskimeyen kederlerden biri daha.. Annemin şarkıları. “Müzeyyen hanım öldü değil mi?” sorusu.. “Hepimiz öleceğiz bir gün. Hayat bize verdiği her şeyi geri alıyor”deyip pencereye dönüşü… Ben bunları yazarken gün ağardı, sabah oldu. İyi pazarlar hepinize… Olabildiği kadar iyi olsun inşallah… Hayat sürdüğü sürece anlam bulsun.